Kierowcy Formuły 1 po raz ostatni, przed finałem w Abu Dhabi, pojawią się na torze w Azji. I to nie byle jakim torze, bo na fenomenalnej Suzuce - ulubionym torem wielu kierowców (nie tylko tych startujących w F1). Jest to jedyny tor w kalendarzu, który cechuje się czymś na wzór ósemki (po T9 kierowcy przejeżdżają pod wiaduktem, po którym jechać będą w końcówce okrążenia). Suzuka zawiera wiele słynnych i lubianych sekcji, ale o tym w dalszej części zapowiedzi.

To jeden z najlepszych torów w aktualnym kalendarzu F1 (u mnie osobiście jest bardzo wysoko w rankingu). Suzyka stanowi ogromne wyzwanie nie tylko dla samochodów, ale i umiejętności kierowców.

Tor został zbudowany przez Hondę jako obiekt testowy w 1962 roku. Zaprojektował go Holender John Hugenholz (taki Hermann Tilke w tamtych czasach). Oprócz toru obiekt zawierał też duży park rozrywki obejmujący słynny diabelski młyn, z którego rozpościera się widok na cały tor.

W 1987 roku Suzuka gościła różnorakie wyścigi samochodów sportowych, F2 i po wcześniejszej stracie na rzecz toru Fuji również i F1. Wpływy Hondy zapewniły Suzuce dom dla GP Japonii na następne lata. Poza latami 2007-2008 tor ten rokrocznie gościł najlepszych kierowców F1. Suzuka była świadkiem niesamowitych rozstrzygnięć w F1 - mowa tu szczególnie o słynne kolizje Ayrtona Senny i Alaina Prosta w sezonach 1989 i 1990.

Takie chwile jak opisane wyżej dały temu grand prix oraz samemu torowi coraz więcej kibiców. stając się miejscem dla największych i najbardziej zapalonych pasjonatów F1.

Jak wspomniałem wcześniej ten tor jest ulubionym torem wielu kierowców m.in. dlatego, że zawiera wiele bardzo wymagających zakrętów oraz sekcji. Pośród nich bardzo popularny ultraszybki łuk 130R oraz podwójlny lewy zakręt Spoon (tak, łyżeczka) w najwyższym miejscu toru. Ponadto, kształt ósemki sprawia, że tor Suzuka jest jeszcze bardziej wyjątkowy.

Suzuka jest jednym z najszybszych torów w tegorocznym kalendarzu. Jednak układ sprawia, że jest to tor wymagający dużego docisku (wiele szybkich łuków). To co jest w nim niezwykłe to niesamowita płynność, którą docenią nawet laicy. Kierowcy w niedzielę pokonają 5.807 km pętlę Suzuki 53-krotnie co da dystans 307.471 km. Rekordzistą toru jest Kimi Raikkonen (1.31.540), który dokonał tu w 2005 roku niemal niemożliwego. Mianowicie, wygrał wyścig startując z 17. pola wyprzedzając na ostatnim okrążeniu Giancarlo Fisichellę. 

Niestety, układ Suzuki sprawia, że to tor, na którym wyprzedza się dość trudno. Pomimo tego wyścigi tutaj należą do bardzo ciekawych.

Co do samej pętli to okrążenie rozpoczyna prosta biegnąca w dół do pierwszych dwóch prawych zakrętów. Pierwszy z nich (T1) jest szybkim łukiem pokonywanym niemalże pełnym gazem. Trudność polega na tym, że już w trakcie jego pokonywania trzeba rozpocząć hamowanie do T2, który jest średnioszybkim łukiem. To co następuje później można nazwać jednym słowem - MAGIA. Sekcja S, bo o niej mowa to zakręty od T3-T6 (lewy-prawy-lewy-prawy). Jest to jedna z najsłynniejszych sekcji w całym motorsportowym świecie. Nieco przypomina Maggotts i Becketts z Silverstone, ale jest wg mnie nieco bardziej techniczna. Niezwykle ważny jest balans aerodynamiczny samochodu i optymalne wejście w pierwszy zakręt tej sekcji. Bez niego o dobrym i szybkim przejeździe przez eski można zapomnieć. Same wrażenia podczas przejazdu dają mega frajdę wszystkim kierowcom bez wyjątku. Po omawianej sekcji mamy jeszcze jeden lewy zakręt zwany Dunlop (T7) to otwierający się łuk prowadzący na krótką prostą co sprawia, że dobra trakcja na wyjściu staje się koniecznością. Przed dohamowaniem do kolejnego zakrętu kończy się pierwszy sektor.

Drugi rozpoczyna podwójny prawy zakręt Degner (właściwie to Degner 1 i Degner 2). Pierwszy z nich jest bardzo szybki, natomiast drugi zdecydowanie wolniejszy. Bardzo często kierowcy podczas treningów wypadają właśnie w tym zakręcie. Po zewnętrznej stronie znajduje się pułapka żwirowa co powoduje, że trzeba być jeszcze bardziej czujnym. Po Degner 2 mamy wspomniany przejazd pod wiaduktem i przejazd pełnym gazem przed lekki prawy T10. Dalej mamy dohamowanie do zakrętu Hairpin (T11) - jednego z miejsc do wyprzedzania na torze. Po raz kolejny trakcja jest istotnym elementem, bo nawrót prowadzi do długiego prawego łuku T12 pokonywanego pełnym gazem. Nieraz kierowcy próbują zyskać pozycję podczas tego przejazdu. Po pokonaniu tego łuku mamy kolejną słynny zakręt - Spoon. To tak naprawdę dwa lewe łuki (T13-T14). Są to naprawdę szybkie zakręty choć jak na standardy F1 nie są najszybsze. Ich optymalne pokonanie sprawia wielką przyjemność. Ponadto, jest to bardzo ważne, bo potem następuje najdłuższa prosta na torze (choć jest ona "zaburzona" kolejnym słynnym łukiem. Właśnie kilkset metrów przed nim kończy się drugi sektor.

Najkrótszy, trzeci, sektor rozpoczyna się w około połowie prostej, którą kończy niemożliwie szybki lewy zakręt 130R. Kiedyś stanowił większe wyzwanie, ale nawet i 2017 roku nie będzie on łatwy z uwagi na ogromne przeciążenie boczne, które wygeneruje. To miejsce było świadkiem słynnego wyprzedzenia, które wykonał Fernando Alonso na Michaelu Schumacherze w 2005 roku. Absolutnie coś wartego obejrzenia. W zasadzie można oglądać do znudzenia. Następnym zakrętem, a zasadzie szykaną jest niemniej słynny Casio Triangle czyli podwójne wolne zakręty prawy-lewy (T16-T17). To właśnie tu jest jedno z najlepszych (i nielicznych) miejsc do wyprzedzania. Właśnie w tym miejscu doszło do rozstrzygnięcia w walce o tytuł mistrza świata kierowców w 1989 roku. Doszło wtedy do kolizji Senny i Prosta. Francuz nie był w stanie pojechać dalej. Brazylijczyk natomiast dał radę wrócić do rywalizacji dzięki skorzystaniu ze skrótu znajdującego się zaraz za Casio Triangle. Zdobyłby upragniony drugi tytuł gdyby nie dyskwalifikacja, która spowodowała, że tytuł trafił w ręce Prosta. Ostatnim łukiem (T18) jest prawy szybki zakręt prowadzący na prostą start-meta. Tak wygląda pętla toru Suzuka.

Biorąc pod uwagę GP Japonii zarówno na Fuji jak i na Suzuce najwięcej zwycięstw ma McLaren (9). Za nimi są Ferrari (7), Red Bull (4), Williams (3), Mercedes (3), Renault (2). Co do kierowców to wciąż dominującym kierowcą jest Schumacher (6 wygranych). Wśród tegorocznej stawki zwycieżali tu: Sebastian Vettel (4-krotnie), Lewis Hamilton (3-krotnie), Fernando Alonso (2-krotnie) i Kimi Raikkonen (raz).

Jeśli chodzi o zdobyte PP to Ferrari ma ich najwięcej, bo aż 9. Dalej jest McLaren (6 PP), Red Bull (5 PP), Williams (4 PP) i Mercedes (3 PP). Wśród kierowców absolutnie dominuje Michael Schumacher ze swoimi 8 PP. W tym roku nieco zbliżyć może się do niego Sebastian Vettel, który 4-krotnie startował z pierwszego pola. Poza nim jeszcze tylko Lewis Hamilton (2 PP) oraz Felipe Massa (1 PP) wygrywali kwalifikacje przed GP Japonii.

McLaren jednak nie ma sobie równych jeśli chodzi o podia, bo ma ich aż 25. Ferrari zajmuje drugą lokatę z 22 miejscami na podium. Dalej mamy Williamsa (10 podiów), Red Bulla (9 podiów), Renault (6 podiów), Mercedesa (6 podiów, ale wszystkie zdobyte w latach 2014-2016) oraz Saubera (1 podium). Jak można się spodziewać Michael Schumacher również i tu prowadzi w klasfikacji (9 podiów). Najbliżej do niego ma Vettel (7 miejsc na podium). Poza nim na pudle stawali: Raikkonen, Alonso, Hamilton (wszyscy po 5-krotnie), Massa (2-krotnie) oraz Grosjean i Verstappen (po jednym razie).

A co nas czeka w ten weekend na torze jeśli chodzi o rywalizację? Patrząc jak układała się stawka w ostatnim GP Malezji będzie to naprawdę trudno przewidzieć. Przecież na papierze Sepang odpowiadało Mercedesowi, a w rzeczywistości mistrzowie świata byli tam tak naprawdę trzecią siłą. W kwestii tytułu konstruktorów mogą być raczej spokojni, ale jak poradzą sobie indywidualnie to już inna sprawa. Układ powinien im również nieco sprzyjać, ale nie jest to tak pewne. Na pewno bardzo szybkie będzie Ferrari. Sebastian Vettel zdecydowanie musi wrócić do wygrywania jeśli chce choćby marzyć o tytule. W tej chwili można powiedzieć, że wszystko jest jeszcze w jego rękach .Jeśli wygra pozostałe 5 wyścigów to nawet jeśli Lewis ukończy je wszystkie na drugiej pozycji przegra tytuł o 1 punkt. Nie jest to niemożliwe, ale będzie na pewno bardzo trudne. Kto wie jak będzie z awaryjnością, bo w tej chwili Lewis Hamilton ukończył każdy wyścig (i to w punktach). Dla dobra mistrzostw chciałbym aby Hamilton stracił tu kilka lub więcej punktów. Istotna będzie forma Finów pomagierów (czytaj Raikkonena i Bottasa), którzy mogą zaszkodzić rywalom.

Nie zapominajmy o Red Bullu, który wyraźnie przyspieszył w drugiej części sezonu. Poza tym od zawsze w zasadzie na Suzuce stajnia z pod znaku czerwonego byka była tu bardzo konkurencyjna. Dlatego też tu również mogą grać pierwsze skrzypce, a podbudowany drugim zwycięstwem Verstappen może być niezwykle groźny. Może właśnie Red Bull okaże się zbawiennym dla Vettela w walce o tytuł. To właśnie Ricciardo i Verstappen odbierać mogą punkty Hamiltonowi. Pamiętać jednak trzeba o tym, że każdy kij ma dwa końce i przez to ważne punkty może tracić też Vettel.

Na pewno na kolejny dobry (i podwójnie punktowany) wyścig liczy Force India, który powoli cementuje 4. lokatę w klasyfikacji konstruktorów. W Malezji byli szybcy pomimo choroby Pereza i przygód Ocona. Na pewno chcieliby powtórzyć ten wynik.

Bardzo miło ostatnio patrzy się na McLarena, który zaliczył dwa 7. miejsca w ostatnich dwóch wyścigach. W tej części sezonu Stoffel Vandoorne naprawdę jest kierowcą, na którego można liczyć. Przeskoczył nawet w klasyfikacji kierowców samego Fernando Alonso. Nadwozie McLarena powinno dać radę. Pozostaje pytanie - co z jednostką napędową? Czy wytrzyma? Ponoć silnik w specyfikacji 4.0 ma trafić do samochodów w podczas GP USA (choć i to nie jest pewne). Miejmy nadzieję, że silniki wytrzymają ten powiedzmy sobie szczerze ciężki weekend. W razie awarii kierowcy będą mogli skorzystać ze starych specyfikacji, a kary i tak dostaną. Wtedy podczas GP USA również dostaną karę w razie wprowadzenia nowych silników. Zobaczymy jak to będzie wyglądać. Ostatnio przecież nie jest najgorzej z niezawodnością.

Kierowcy Williamsa przyjeżdżają do Japonii po trzecim podwójnie punktowanym wyścigu w tym sezonie więc również są podbudowani, choć czasówka na Sepang nie przebiegła po ich myśli. Patrząc na formę Williamsa trudno mi jest uwierzyć, że będą tu szybcy - niestety. Darzę ten zespół dużą sympatią i mam nadzieję, że się mylę.

Dla Toro Rosso to może być trudniejszy wyścig, ale już nie raz Sainz nas zaskakiwał. Ponadto, bardzo dobrze na tym torze powinien czuć się Pierre Gasly, który po raz drugi wystąpi w wyścigu F1. W Malezji sobie całkiem nieźle poradził, szczególnie w kwalifikacjach. Suzukę z kolei zna bardzo dobrze, bo startuje wciąż w japońskiej Superformule. Notabene walczy w niej o tytuł, a ostatni wyścig koliduje z GP USA. Jeszcze nie wiadomo jakie decyzje zostaną podjęte, ale wiele wskazuje na to, że Danil Kvyat wróci do kokpitu przynajmniej w Austin.

Po niezbyt udanym weekendzie na Sepang Renault chciałoby wrócić do formy na Suzuce. Nico Hulkenberg pewnie wykona dobrą robotę, ale jak pojedzie Jolyon Palmer? Trudno powiedzieć. Z jednej strony trudno mu się dziwić. Motywacja nieco osłabła po decyzji o braku przedłużenia z nim umowy i zakontraktowaniu Carlosa Sainza na przyszły sezon. Z drugiej jednak powinien wykorzystywać ostatnie wyścigi to jak najlepszego pokazania się innym teamom. Jasne, że mistrzem świata nie będzie i może w ogóle nie powinien startować w F1, ale powinien próbować skoro już tu jest.

Dla Haasa ostatni wyścig również należał do trudnych, bo nie byli oni w Malezji zbyt konkurencyjni. Będą chcieli wrócić do formy w Japonii. Czas jednak pokaże w którym miejscu się znajdują już w piątek.

Na koniec oczywiście Sauber nie walczący o nic w tym sezonie. Trudno nawet przewidzieć kierowców na przyszły sezon (w związku z aktywnością Ferrari). Trzeba jednak zanotować, że ich strata w Malezji do środka stawki delikatnie zmniejszyła się. Może była to zasługa tego, że Red Bull, Ferrari i Mercedes zdecydowanie odjechali tam reszcie stawki. Tak czy inaczej z podniesionymi głowami walczyć będą w ten weekend. 

Podsumowując, przed nami kolejny weekend z F1. Jak zawsze jestem przekonany, że będzie to fascynujące widowisko. Najciekawsza na pewno będzie forma czołowych ekip, bo Ferrari wydawało się być zdecydowanie szybsze na bardziej pasującym Mercedesie torze. Patrząc realnie, Vettel potrzebuje DNF-a albo przynajmniej słabego występu Hamiltona jeśli chce zdobyć tytuł. Z drugiej strony już nie raz Vettel dominował pod koniec sezonu. Przypomnijmy sobie sezony 2011, 2012 i 2013, w których w drugiej cześci wygrywał odpowiednio pięć, cztery i absolutnie fenomenalne dziewięć razy. Dlatego nie można skreślać Seba w walce o ostateczny tryumf. Co do środka stawki to myślę, że do finału w Abu Dhabi czekać będziemy na ostateczne rozstrzygnięcia, dlatego walka o każdy pojedynczy punkty jest dla wszystkich ekip niezwykle istotna. Nam, kibicom pozostaje tyle obserwować ten niezwykły sezon, który pamiętać będziemy jeszcze przez długie lata.

Piątek: FP1 - 3:00, FP2 - 7:00

Sobota: FP3 - 5:00, Kwalifikacje - 8:00

Niedziela: Wyścig - 7:00

Październik będzie miesiącem F1 jestem o tym przekonany. W tym miesiącu mamy aż cztery wyścigi, a pierwszym z nich będzie GP Malezji na naprawdę ciekawym torze jakim jest tor Sepang nieopodal stolicy Kuala Lumpur. Jak do tego doszło, że taki egzotyczny kraj stał się gospodarzem jednej z rund mistrzostw świata królowej sportów motorowych?

W połowie lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku Malezja uległa ogromnej zmianie. Dr Mahathir Mohamad, premier Malezji był zdeterminowany, żeby do roku 2020 Malezja stała się krajem w pełni uprzemysłowionym. Najlepszym sposobem na to, jak sądzono, było handel samochodowy.

Firmą numer jeden zajmującą się ropą naftową w Malezji jest Petronas, która zaczęła intensywnie inwestować w Formule 1 z ekipą Sauber. Ponadto, malezyjski producent samochodów osobowych firma Proton - kupiła firmę Lotus Engineering.

Najbardziej ekstrawagancką częścią planu była jednak budowa multimedialnego "superkorytarza", łączącego nowy międzynarodowy port lotniczy Kuala Lumpur z samym miastem.

Mahathir kazał również zaprojektować i wybudować tor odpowiadający standardom F1. To nie miał być zwykły tor. Miało to być miejsce, które zostawi ślad i na które z zazdrością patrzyłby cały świat pod względem udogodnień i technologii. To, co powstało to Sepang International Circuit, który debiutował w kalendarzu F1 w 1999 roku a debiut ten nie zawiódł.

Tor ma długość 5.543 km i składa się z 15 zakrętów. W wyścigu kierowcy będą mieli na pokonania 56 okrążeń co daje dystans 310.418 km. To tor o średnim docisku mocno obciążający hamulce w kilku miejscach (przed i po prostej start-meta, oraz do zakrętu T4 i T9). Z kolei w szybkich sekcjach opony mocną dostawać będą w kość.

Pętlę rozpoczyna dość długi dojazd do pierwszego zakrętu, którym jest długi prawy i ciasny nawrót, po którym następuje kolejny, tym razem krótki i lewy (małe podobieństwo do tego co obserwujemy na torze w Szanghaju). To miejsce często staje się areną walki o pozycję, która nierzadko przenosi się na dalszą część pierwszego sektora. Po zakręcie T2 mamy łukowatą prostą zawierającą zakręt T3 pokonywany pełnym gazem. Następnie kierowców czeka dohamowanie do prawego 90-stopniowego dość wolnego (jak na standardy F1) zakrętu gdzie kończy się pierwszy sektor.

Drugi rozpoczyna krótka prosta do jednej z ulubionych sekcji dla kierowców czyli zakrętów 5. i 6. To bardzo szybkie łuki lewy-prawy. Zaraz po nich następuje krótka prosta i dwa prawe również szybkie zakrętu 7. i 8. Pamiętam jak w tym miejscu w 2008 roku w wyniku awarii hamulców wycofał się Felipe Massa przez co Robert Kubica wskoczył na drugą pozycję. Po tej szybkiej i dającej sporo frajdy kierowcom sekwencji mamy kolejną prostą (tym razem dłuższą) dającą możliwość wyprzedzania. Prosta kończy się mocnym dohamowaniem do jednego z najwolniejszych zakrętów na torze - T9. To lewy zakręt początkowo wyglądający na 90-stopniowy, ale tak naprawdę to prawie nawrót. Dodatkową trudnością jest fakt, że wyjście z niego jest ślepe, bo aż do zakrętu T11 tor biegnie pod górę. Zakręt T10 jest pokonywanym pełnym gazem prawym łukiem, na którego szczycie kończy się drugi sektor.

Trzeci, ostatni rozpoczyna dohamowanie do wspomnianego wcześniej T11. To prawy łuk wyrzucający kierowców na zewnętrzną. Bardzo istotne jest idealne wyjście z niego bo następne dohamowanie będzie dopiero do zakrętu T14. Po zakręcie T11 mamy cudowną sekcję pokonywaną pełnym gazem, która prawie do samego końca biegnie w dół. Początkowo mamy prostą do pokonania, a następnie ultraszybkie zakręty lewy i prawy (T12 i T13). Dopiero od T13 tor zaczyna biec nieco pod górkę i sekcja kończy się dohamowaniem do prawego wolnego T14. To jeden z najtrudniejszych zakrętów w kalendarzu F1. Powodem tego jest fakt, że kierowcy z bardzo dużej prędkości hamują będąc jeszcze na wyjściu z poprzedniego zakrętu. Na dodatek T14 jest zakrętem typu off-camber czyli wyprofilowanym odwrotnie niż normalne zakręty. Przez to bardzo łatwo o błąd w tym miejscu. A może on być bardzo kosztowny zarówno w kwalifikacjach jak i w wyścigu, ponieważ za T14 rozpoczyna się długa prosta i pierwsza strefa DRS. Dlatego trakcja na optymalna linia przejazdu i doskonała trakcja są tu kluczowe. Długa prosta kończy się niczym innym jak nawrotem (T15) będącym wolnym, ale szerokim zakrętem pozwalającym obrać różne linie przejazdu (szczególnie w deszczowych warunkach). Po nawrocie mamy lustrzane odbicie poprzedniej prostej i koniec okrążenia. Trzeba przyznać, że tor jest naprawdę wyjątkowy. Dlatego smutne jest, że w tym roku odbędzie się ostatnia, dziwiętnasta, edycja GP Malezji!

W kwestii statystyk ten tor jest torem Ferrari. Scuderia wygrywała tu 7-krotnie. Drugi jest Red Bull (4) przed Renault (2), McLarenem (2), Williamsem (1) i Mercedesem (1). Wśród kierowców najwięcej zwycięstw ma aktualny lider stajni z Maranello - Sebastian Vettel, który zwyciężał tu 4 razy, ale tylko raz dla Ferrari (w 2015 roku). Spośród tegorocznej stawki na najwyższym podium stawali tu Alonso (3-krotnie), Raikkonen (2-krotnie) i Ricciardo z Hamiltonem (po jednym razie).

Nieco inaczej wygląda kwestia zdobytych PP. O ile w klasyfikacji zespołów nadal góruje Ferrari (7 PP) przed Renault, Red Bullem i Mercedesem (wszyscy po 3PP) oraz McLarenem (1 PP) to w przypadku kierowców najlepszy jest Michael Schumacher (5 PP - wszystkie w barwach Ferrari). W tym roku wyrównać ten rekord może aktualny lider klasyfikacji kierowców - Lewis Hamilton - mający 4 pierwsze pola startowe. Poza nim do wyścigu z PP startowali dwukrotnie: Vettel, Massa i Alonso.

Ferrari bryluje również w kategorii zdobytych podiów podczas GP Malezji, bo ma ich 13 w ciągu 18 edycji. Dalej jest McLaren (9 podiów), Red Bull (8 podiów), Mercedes (7 podiów), Renault (5 podiów), Williams (4 podia) oraz co ciekawe Sauber (1 podium). Interesujące jest to, że Michael Schumacher ma 5 podiów zdobytych na tym torze co świadczy o tym, że każde jego podium na Sepang było od razu zwycięstwem. Po 5 miejsc na podium mają również Alonso, Hamilton i Vettel. Prawdopodobnie, rekord podiów tu zostanie pobity, bo Hamilton i Vettel mają duże szansę na finisz w top 3 (o ile nie dojdzie do czegoś niespodziewanego). Poza nimi na podium stawali również: Kimi Raikkonen (3-krotnie) oraz Sergio Perez, Max Verstappen i Daniel Ricciardo (wszyscy po jednym razie).

A co nas czeka w ostatnim GP Malezji? Myślę, że zacięta walka, bo jeśli Ferrari chce coś jeszcze ugrać w tym sezonie (choć moim zdaniem do już jest raczej niemożliwe) to musi skutecznie odrabiać duże punkty do Mercedesa i dodatkowo liczyć na jakieś awarie czy potknięcia rywali. Statystyki pokazują, że ten tor pasuje Sebastianowi Vettelowi. Jeśli chodzi o formę obu zespołów to myślę, że będzie to wyrównany pojedynek, bo Sepang to tor o średnim docisku zawierający kilka szybkich sekcji oraz wolnych zakrętów. Na prostych Mercedes może mieć lekką przewagę. Trudno jednak przewidzieć jak będzie tym razem. Lewis Hamilton jest w szczytowej formie (po przerwie wakacyjnej wygrał wszystkie wyścigi) i będzie chciał wygrać również i tu. Zwiększenie przewagi to po pierwsze, ale po drugie będzie chciał wyrzucić z głowy zeszłoroczny wyścig, w którym prowadził spokojnie, ale w wyniku awarii silnika zmuszony został do wycofania się oddając zwycięstwo Danielowi Ricciardo. Natomiast Vettel będzie zdeterminowany jak nigdy, aby przerwać passę Anglika. Na pewno w tle nie będą mogli być obaj Finowie, których dyspozycja może okazać się kluczowa dla losów tego wyścigu oraz całego sezonu. Ponadto, równie istotny będzie silnik w nowej specyfikacji jaki na tor przywiezie ekipa z Maranello. Wierzę, że pozwoli ona złapać Mercedesa na prostych, a jej niezawodność będzie na najwyższym poziomie.

Co do ekipy Red Bulla, to myślę, że podczas tego weekendu wrócą na swoje miejsce najlepszego z reszty. Prawdopodobnie spokojnie wywalczą trzecią linię na starcie. No chyba, że pogoda w Malezji zrobi psikusa co nierzadko się wcześniej zdarzało. Dobre wspomnienia z przed roku mają obaj kierowcy i na pewno lubią się tu ścigać. Niestety ich piętą achillesową może być trzeci sektor i początek pierwszego czyli długie proste. Nie chcę wyrokować, ale tym razem o podium może nie być tak łatwo jak w Singapurze.

Przypuszczam, że Force India wróci na należne im miejsce czwartej siły w stawce. Tor w Singapurze pokazał braki w konstrukcji wystepujące na torach wolnych, wymagających dużego docisku. Tym razem tor jest zdecydowanie szybszy, z drugim sektorem pełnym szybkich łuków. Poza tym jednostka Mercedesa powinna dać im przewagę na prostych. Może być to udany weekend Pereza i Ocona.

Fabryczny zespół Renault będzie tracił na prostych, ale w zakrętach może nie być najgorzej. W tej chwili trudno gdybać i przewidywać od razu miejsca na starcie czy na końcu wyścigu, ale jestem przekonany, że Hulkenberg po raz kolejny postara się o dobry wynik. Może zaskoczy nas, uskrzydlony ostatnim wynikiem w Singapurze (P6), Jolyon Palmer, który nie ma nic już do stracenia. No chyba, że fotel kierowcy już w Malezji :D.

Ekipy Haasa, McLarena, Toro Rosso i Williamsa na pewno będą blisko siebie. Na papierze Williams i Haas powinni mieć przewagę na prostych, ale jak pokazało GP Włoch czy Belgii ekipa z Grove wcale nie radziła sobie doskonale w suchych warunkach na szybkich torach. Pamiętam oczywiście doskonałe miejsce w czasówce Strolla we Włoszech i jego punktowany finisz, ale i tak nie było to to czego Williams oczekiwał. Dla McLarena i Toro Rosso może być to trudny weekend, ale kierowcy Toro Rosso nie raz już zaskakiwali. Ponadto, na dzień dzisiejszy wiemy już że za Daniela Kvyata wystąpi Pierre Gasły. Junior z akademii Red Bulla ma wystartować we wszystkich pozostałych wyścigach tego sezonu. Prawdopodobnie Rosjanin wróci za kółko Toro Rosso w 2018 roku, a powodem zwolnienia kokpitu Gaslyemu jest fakt, że nie udało się dojść do porozumienia na linii Toro Rosso-Renault-Palmer. Ten ostatni za zwolnienie kokpitu już  w w tym sezonie chce ponoć 7 milionów dolarow. Zobaczymy co potrafi ten młodziak w całkiem przyzwoitym samochodzie. Co do McLarena to drugi sektora może być tym co ich uratuje, ale trudno będzie bronić się przed szybszymi kierowcami na tylnej prostej oraz prostej start-meta.

Niestety, dla szwajcarskigo zespołu Saubera prognozy nie są optymistyczne. Są i będą oni do końca sezonu czerwoną latarnią tego sezonu. Kierowcom pozostało pokazywanie się z jak najlepszej strony, aby tym spróbować sobie wywalczyć miejsce w przyszłorocznej stawce. W padoku chodzą plotki, że Ferrari chce z Saubera stworzyć coś na wzór współpracy Red Bull-Toro Rosso. Dlatego mówi się, że zarówno Antonio Giovinazzi jak i Charles Leclerc znajdą miejsca właśnie w Sauberze w 2018 roku. Narazie to tylko plotki, ale ponoć w każdej plotce jest ziarno prawdy.

Podsumowując, czeka nas kolejny ekscytujący weekend z F1. Jeśli GP Singapuru było przełomowym w kwestii rywalizacji o tytuły to Malezja będzie czymś więcej. To tu możemy uzyskać odpowiedź na pytanie kto zostanie mistrzem świata (choć pewnie matematyka będzie po stronie goniącego). W przeszłości na Sepang oglądaliśmy naprawdę fascynujące wyścigi obfitujące w manewry wyprzedzania. Jestem przekonany, że i tak będzie tym razem. Niemniej interesująca będzie walka w środku stawki o miejsca w klasyfikacji konstruktorów. Wszak toczy się walka o miliony dolarów. Renault chce skończyć ten rok z przytupem, a ekipy Haasa i McLarena nie chcą pozostać w tyle. Natomiast Toro Rosso będzie się zaciekle bronić przed Renault choć w głowach są chęci na atak na Williamsa. Tym samym do końca sezonu czeka nas jeszcze wiele wiele emocji!

Piątek: FP1 - 5:00, FP2 - 9:00

Sobota: FP3 - 8:00, Kwalifikacje - 11:00

Niedziela: Wyścig - 9:00

GP Włoch było ostatnim europejskim wyścigiem w tegorocznym kalendarzu F1. Teraz czas na podróżowanie po całym świecie. Pierwszym przystankiem jest oszałamiający Singapur. To państwo-miasto stało się w 2008 roku gospodarzem pierwszego nocnego wyścigu w historii F1. Inauguracyjne Grand Prix Singapuru okazało się być wielkim hitem, rozgrywającym się na nowym torze ulicznym, ze słynną i olśniewającą panoramą miasta, które stanowiło naprawdę spektakularne tło.

Wyścig został ogłoszony w maju 2007 roku po uzgodnieniu pięcioletniego porozumienia między Berniem Ecclestonem (dyrektorem Formuły 1), Ong Beng Sengiem (singapurskim przedsiębiorcą) i Zarządem Turystyki Singapuru. Godzina rozpoczęcia wyścigu oznacza również, że może być on nadawany w dogodnym czasie dla europejskich widzów telewizyjnych, jak również dla lokalnych fanów.

Korzystająca z dróg publicznych wokół rejonu Marina Bay, pętla toru wykorzystuje potężne systemy oświetleniowe do stworzenia warunków dziennych (podczas wyścigu jest nawet jaśniej niż w ciągu dnia), a najbardziej rygorystyczne protokoły bezpieczeństwa zapewniają bezpieczeństwo zarówno kierowców jak i widzów.

Trybuny wokół toru mogą pomieścić 80 000 widzów. GP Singapuru to nie tylko wyścig F1. Jak opisywał to S Iswaran (sekretarz stanu ds. handlu i przemysłu): "Wyobrażamy sobie, że jest to festiwal narodowy, i ten, który daje wiele okazji do uczestnictwa wszystkich, zarówno dla turystów jak i Singapurczyków". Tym akcentem przejdźmy do opisu charakterystyki i nitki tego spektakularnego toru.

Tor w Singapurze należy do torów o wysokim docisku - promowana jest dobra aerodynamika i przyczepność mechaniczna. Moc silnika odgrywa tu drugoplanową rolę jako, że to jeden z najwolniejszych torów w kalendarzu. Jedno okrążenie to aż 23 zakręty z czego wiele jest 90-stopniowych. Jako, że to tor uliczy trudno o wyprzedzanie, ale nie jest tak źle jak w Monako. Wiodąca ulicami tego pięknego państwa/miasta pętla toru liczy 5.065 km. W wyścigu kierowcom przyjdzie pokonać ten bardzo wymagający tor 61 razy. Przez to czas trwania niedzielnego wyścigu jest często bardzo bliskie dwóch godzin. To sprawia, że GP Singapuru staje się jednym z najbardziej wymagających grand prix w sezonie. Kierowcy jednak bardzo lubią ten tor, a sztuczne oświetlenie powoduje, że ściganie się tu jest po prostu wyjątkowe.

Pętlę toru w Marina Bay rozpoczyna krótki dojazd do sekcji zakrętów T1-T3. Tą średnio szybką sekcję rozpoczyna lewy zakręt, który od razu przechodzi w prawy i kolejny lewy. Ten ostatni to wolny nawrót. Zakręt T1 często staje się areną walki o pozycję, bo jest to jedno z niewielu miejsc, w których opuszczenie toru nie wiąże się z uderzeniem w banady (przynajmniej nie od razu). Zakręt T4 to pokonywany pełnym gazem lewy delikatny łuk. Zaraz po nim następuje T5 - prawy średnio szybki zakręt. W tym miejscu istotna jest dobra trakcja po T5 prowadzi na długą prostą (najdłuższą na tym torze). Wiedzie ona przed delikatny prawy łuk T6 (pokonywany pełnym gazem). Na dohamowaniu do lewego T7 kończy się sektor pierwszy. Ten łuk jest pierwszym prawdziwym 90-stopniowym zakrętem tego toru.

Drugi sektor to wspomniany T7 i potem krótki dojazd do kolejnych dwóch 90-stopniowych zakrętów. Pierwszy z nich to prawy (T8), a drugi lewy (T9). Potem kierowcy jechać będą prostą kończącą się lewym dość szybkim łukiem (T10). Początkowo była to wolna sekcja składająca się z trzech zakrętów (lewy-prawy-lewy). Miejsce to to tzw. Singapore Sling. Nazwa pochodzi od pobliskiego baru, w którym barmani serwują drink o właśnie tej nazwie (podobno wcale nie jest tani). Ta sekcja często sprawiała kierowcom kłopoty, w związku z wysokimi krawężnikami, które nieraz podbijały samochody i wyrzucały je na zewnętrzną ścianę. Od kilku lat ta sekcja została uproszczona i teraz to jest dość szybki lewy łuk jak wspomniałem wcześniej. Dalej mamy zakręty T11 i T12, które można nazwać szykaną prawy-lewy. Przed laty ta partia przebiegała nieco inną linią, ponieważ kierowcy przejeżdżali prawym pasem jezdni (teraz jest to lewy). Wyjście z T12 to przejazd przez most i bardzo krótka prosta. Dohamowanie do następnego łuku (T13) jest jednym z najtrudniejszych, bo kierowcy hamują jadąc nieco w dół na lekko skręconych kołach. Sam zakręt to bardzo wolny lewy ciasny łuk. Podobnie jak w wypadku T5 istotna jest dobra trakcja, bo dalej mamy drugą prostą, na końcu której jest szansa na atak. W tym miejscu mamy koniec sektora drugiego.

Trzeci, rozpoczyna prawy wolny 90-stopniowy zakręt (T14). Dalej mamy kolejną, krótką i ostatnią, prostą zawierającą lewy łuk T15. Zaraz za nim jest kolejny 90-stopniowy prawy zakręt. Dohamowanie do niego również może sprawiać kłopoty, bo rozpoczyna się jeszcze w trakcie przejeżdżania przez T15 (czyli w skręcie). Dalsza część okrążenia to wiele 90-tek. Zakręt T17 to lewy łuk. Można powiedzieć, że razem z poprzednim tworzą szykanę. Następnie mamy słynną sekcję, bo zakręty T18-T19 znajdują się przed i za tunelem. Obok wjazdu do tunelu i nad nim znajdują się trybuny. Często widzowie mają na co popatrzeć, bo prawie zawsze w trakcie trwania weekendu któryś z kierowców ląduje w bandach przy wjeździe do tunelu. Na koniec warto powiedzieć, że wjazd do tunelu to lewa 90-tka, a wyjazd prawa. Zakręty T20 i T21 to jakby lustrzane odbicie poprzednich łuków, bo to 90-tki prawa i lewa. Zbliżamy się do końca okrążenia, bo po T21 mamy kawałek prostej prowadzącej do ostatnich na tym torze zakrętów (T22 i T23). To tak naprawdę jeden, lewy zakręt z podwójnym szczytem. Do pierwszego należy dobrze dohamować i jak najszybciej ponownie przyspieszyć, bo druga część zakrętu pokonywana jest pełnym gazem, a wyjście z niego znajduje się już na prostej start-meta. Skupienie jest tu najważniejsze, bo jak widać ten tor to zbiór wielu wielu zakrętów, więc kierowca nie ma zbyt wiele czasu na powiedzmy sobie "odpoczynek" podczas przejazdu. Ponadto, sztuczne oświetlenie oraz warunki (bardzo ciepło i wysoka wilgotność) wcale tego nie ułatwiają. Najczęściej kierowcy będąc w Singapurze żyją w europejskiej strefie czasowej, aby być w pełni gotowymi na ten trudny weekend.

W kwestii statystyk to będzie jubileuszowa 10 edycja GP Singapuru. Wygrywali tu Red Bull (3-krotnie), Ferrari i Mercedes (2-krotnie) oraz Renault i McLaren (po jednym razie). Najwięcej zwycięstw z tegorocznej stawki ma Sebastian Vettel (4). Poza nim wygrywali tu również Fernando Alonso i Lewis Hamilton (po dwa razy). Do historii przeszło inauguracyjne grand prix w 2008 roku, kiedy to zwycięzcą został właśnie Hiszpan startujący z P15. W trakcie wyścigu partner Alonso rozbił się i wywołał wyjazd samochodu bezpieczeństwa. Dzięki temu Hiszpan awansował na pozycję lidera i tak już zostało. Nie byłoby w tym nic czego wcześniej F1 nie widziała, ale później na jaw wyszedł fakt, że Nelson Piquet Jr (drugi kierowca Renault) rozbił się celowo właśnie po to, aby dać zwycięstwo Fernando. Był to pierwszy i ostatni przypadek w historii F1, kiedy doszło do ustawiania wyników wyścigu. Co istotne, wyników nigdy nie zmieniono. 

Wracając do statystyk, w przypadku liczby PP to na równi mamy Vettela i Hamiltona (po 3 PP). Poza nimi raz po pierwsze pole startowe sięgali Felipe Massa (2008) i Fernando Alonso (2010). Jeśli chodzi o PP zdobyte przez poszczególne stajnie to tu prowadzi Ferrari (3 PP) przed Red Bullem, Mercedesem i McLarenem (po dwa PP).

Biorąc pod uwagę liczbę zdobytych podiów to dominuje tu zespół Red Bulla (10 podiów). Daleko za nimi mamy Ferrari (5 podiów), McLarena (4 podia), Mercedesa (3 podia), Renault (2 podia) i Williamsa (1 podium). Wśród kierowców najczęściej na "pudle" stawali Vettel (6-krotnie), Alonso (5-krotnie), Hamilton (4-krotnie), Ricciardo (3-krotnie), Raikkonen (2-krotnie).

Ferrari na papierze będzie faworytem w najbliższy weekend. Układ tego toru sprzyja nowej konstrukcji bolidu włoskiej ekipy. Pamiętamy ich formę w Monako w maju tego roku. Dublet w czasówce i dublet w wyścigu. Oczywiście, wtedy jeszcze Mercedes miał problemy z jazdą na najbardziej miękkiej mieszance. Jednak w ostatnim wyścigu Mercedes zdominował rywalizację. Wygrał też w Belgii choć tam walka trwała do ostatniego okrążenia. Według mnie GP Singapuru może być punktem zwrotnym w całych mistrzostwach. Pewnym jest, że Sebastian Vettel bardzo lubi ten tor, a dodatkowo jego bolid mający krótszy rozstaw osi powinien mu tą jazdę ułatwić. Z drugiej strony Lewis Hamilton w swoim Mercedesie jest aktualnie w bardzo wysokiej formie (dwa zwycięstwa z rzędu i prowadzenie w klasyfikacji kierowców). Jeśli Vettel nie wygra tu w niedzielę to sprawa mistrzowskiego tytułu może się rozstrzygnąć. Oczywiście, niektórzy powiedzą - ale jak, skoro pozostanie jeszcze 6 wyścigów. Jasne, że tak, ale pozostałe wyścigi swoim układem nie będą promować bolidu Ferrari (Mercedesa również). Po prostu, Seb musi wygrać i wrócić na pozycję lidera mistrzostw świata. W kwestii mistrzostwa konstruktorów, w mojej opinii już jest to sprawa jasna. Mercedes prowadzi z przewagą 62 oczek. Jazda Kimiego niestety nie jest zadowalająca i bardzo trudno będzie odrobić tak dużą stratę, bez awarii czy wypadków Mercedesa. Po prostu jeżdżą oni zbyt równo. Dodatkowym utrudnieniem dla stajni z Maranello okazać się może dyspozycja Red Bulla.

Austriacka stajnia może okazać się czarnym koniem tych zawodów. Od lat pewnym jest, że na takich torach są bardzo groźni. Niewiadomą jest awaryjność szczególnie w przypadku Maxa. Miejmy nadzieję, że tym razem obejdzie się bez niepotrzebnych wymian elementów jednostki napędowej i kierowcy bezproblemowo dojadą do mety. Jestem bardzo ciekaw jak szybki w tych warunkach będzie Mercedes. Podczas tego weekendu właśnie Daniel i Max mogą stać się katem zarówno dla duetu z Maranello jak i Brackley.

W środku stawki szansę na punkty może mieć wiele ekip. Myślę jednak, że wśród nich zabraknąć może Williamsa, którego konstrukcja od lat ma problemy na tego typu torach. Oczywiście trzeba brać pod uwagę rozwój samochodu w trakcie sezonu, ale w tym wypadku nie sądzę, żeby to wiele zmieniło.

O punkty za to powinna powalczyć ekipy McLarena, choć nie jest pewne czy Vandoorne nie będzie zmuszony do wymiany jednostki napędowej czyli karę cofnięcia na starcie. Jednak Alonso powinien powalczyć o dobry wynik.

Podobnie zespół Force India. Jednak pamiętać trzeba o GP Monako, które było jedynym w tym sezonie wyścigiem, w którym hinduska stajnia nie zdobyła punktów. Jednak ich ostatnia forma jest dobra i myślę, że celem na ten wyścig będzie ponownie podwójnie punktowany finisz.

Interesująca będzie forma Renault, które po ostatnim wzroście formy zanotowało spadek na Monzy. Oczywiście, tu powinni wrócić do walki o punkty - braki mocy silnika nie powinny być zbyt widoczne. Co do formy kierowców to chimeryczny Nico i słabiutki Palmer nie są kierowcami, których chciałbym mieć w swojej ekipie w taki weekend. Tak czy inaczej, wierzę, że obejdzie się bez usterek technicznych i kierowcy będą mogli wycisnąć wszystko ze swojego bolidu.

W walce o punkty nie powinno zabraknąć kierowców Haasa. Ich nadwozie jest całkiem niezłe, silnik Ferrari również. Pozostaje tylko liczyć, że demony w postaci problemów z hamulcami nie powrócą, a kierowcy pojadą bezbłędnie. Tylko taka jazda przyniesie skutek na torze ulicznym.

Ekipa Toro Rosso ostatnio jest na świeczniku, ale nie z powodu osiągów. Powodem jest impas (choć ponoć wszelkie decyzje już zapadły) na linii Red Bull-McLaren-Honda. Jednak nie o tym teraz. Zaskoczeniem będzie dla mnie jeśli duet Sainz-Kvyat nie powalczy o punkty. Konstrukcja Toro Rosso należy w tym roku do udanych. Silnik jest oczywiście słabszy, a nadwozie nie jest na poziomie Mercedesa czy Ferrari, ale jest to stajnia ewidentnie ze środka stawki. Na tym torze powinni być szybcy. Koniec kropka.

O czerwonej latarni tego sezonu wciąż niewiele można napisać Sauber. Nie spodziewam się po nich cudu w postaci awansu do choćby Q2. Po prostu kolejny weekend w ogonie. 

Podsumowując, na pewno czeka nas emocjonujący weekend. Walka o tytuły jeszcze się nie zakończyła, ale wynik tego wyścigu będzie bardzo istotny, a nawet kluczowy. Interesujące będzie to jak w tą walkę o najwyższe lokaty włączy się Red Bull. Dodatkowo, jestem ciekaw czy do końca sezonu Force India zrealizuje cel punktowania w każdym wyścigu (póki co poza Monako się to udawało). Odkąd Singapur trafił do kalendarza F1 w 2008 roku nie mieliśmy wyścigu w mokrych warunkach. Tak naprawdę opady pojawiły się tylko raz w jednej z sesji treningowych. Byłby to zupełnie nowe warunki, a sztuczne oświetlenie miałoby niebagatelny wpływ na jazdę kierowców. Poza tym wyjazd samochodu bezpieczeństwa w trakcie wyścigu jest w zasadzie pewnością i pozostaje nie tyle pytanie CZY safety car się pojawi tylko KIEDY!

Piątek: FP1: godz. 10:30, FP2: 14:30

Sobota: FP3: godz. 12:00, Kwalifikacje: 15:00

Niedziela: Wyścig: 14:00

Przyszedł czas na domowy weekend wyścigowy Ferrari. Przyszedł czas na "świątynię prędkości" czyli Monze - ultraszybki tor, na który zespoły zwykle przywożą specjalny, zupełnie inny pakiet aerodynamiczny. Przez specyfikę toru wyścigi na Monzy bardzo często są jednymi z najkrótszych w kalendarzu. Skąd tyle emocji związanych z tym torem? Zapraszam do zapowiedzi!

Wielu uważa, że tor Monza jest uosobieniem wyścigów F1. To nie tylko doskonały przykład połączenia prędkości oraz umiejętności kierowców, ale i toru mającego duszę i serce same w sobie. Położony w naprawdę pięknym parku królewskim w mieście Monza tor był świadkiem niesamowitych wyścigów oraz niestety bardzo tragicznych wypadków. To tu ścigali się najwięksi kierowcy w historii tego sportu. Prace nad budową tego toru rozpoczęły się w 1922 roku i zostały zakończone w czasie poniżej sześciu miesięcy. Po torze Indianapolis (USA) oraz Brooklands (Wielka Brytania) był to trzeci istniejący tor wyścigowy z prawdziwego zdarzenia. Z początkowo wbudowanym owalem pętla liczyła sobie ponad 10 km.

Tor Monza był jedną z aren, na której zmagali się kierowcy podczas inauguracyjnego sezonu F1 w 1950 roku. Od tej pory tor na stałe zagrzał miejsce w kalendarzu.

Przez lata było miejscem momentów historycznych, słynnych zwycięstw i okropnych tragedii, które pochłonęły życia 52 kierowców i 35 widzów (szczególnie we wczesnych latach). Właśnie te tragedie przyczyniły się do wielokrotnych zmian w układzie pętli (m.in. dodawano szykany) oraz skracając tor do mniej więcej tego co obserwujemy dziś. Przykładowo w 1972 roku wprowadzono dwie szykany: Rettifilo i Ascari. Natomiast w 1976 pojawiła się Variante della Roggia. Po śmierci Ayrtona Senny tor został zwężony tak aby zmieścić większe pułapki żwirowe i ogólnie bezpieczeństwo. Natomiast w 2000 roku pętla uformowała się do tego co obserwujemy obecnie (poza wyasfaltowanym poboczem w drugiej szykanie i przy Parabolice). Prima Variante została z podwójnej szykany lewy/prawy do pojedynczej prawy/lewy. Variante della Roggia rownież została na nowo wyprofilowana. Końcem 2016 roku planowana była nowy układ omijający pierwszą szykanę i Curva Grande. Kierowcy mieliby wjeżdżać na superszybki prawy łuk starego toru Pirelli a potem na szybką szykanę. Prace niestety zostały zawieszone.

Wszystkie wymienione wyżej elementy i fantastyczna historia składają się w jedną naprawdę magiczną całość. Jak wspomniałem na początku, wielu ludzi uważa, że nie ma na świecie innego toru, który byłby esencją tego sportu lepiej niż Monza. Włosi mówią o tym torze "La Pista Magica" - magiczny tor - opinia, z którą niewielu się nie zgodzi.

Pora na przyjrzenie się uważniej nitce toru Autrodromo Nazionale di Monza. Oczywiście, jak zawsze najpierw grafika przedstawiająca pętlę.

Sam wyścig liczy 306.72 km (53 okrążenia po 5.793 km). Jest to najszybszy tor w kalendarzu F1 zawierającym trzy szykany, dwa średniej prędkości łuki oraz legendarne dwa szybkie zakręty. Charakterystyka toru powoduje, że bardzo istotna jest prędkość maksymalna, ale i przyczepność mechaniczna w wolnych szykanach. Dodatkowo problemem tutaj jest utrzymanie hamulców w optymalnej temperaturze pracy (długie proste mocno chłodzą hamulce), których pełna moc jest konieczna przy dohamowaniach do szykan. Bardzo trudno tu o dobre okrążenie (niski docisk powoduje, że trudno przejechać optymalnie przez zakręty). Poza hamulcami oczywiście w kość dostają tylne opony, ponieważ trakcja bezpośrednio wpływa na prędkość maksymalną na końcu każdej prostej. Tych mamy aż cztery i na każdej osiągane prędkości przekraczają 300 km/h.

Pętlę liczącą tylko 11 zakrętów (mniej ma tylko tor Red Bull Ring w Spielbergu) tego legendarnego toru rozpoczyna dość długi dojazd do pierwszej szykany lewy/prawy nazywanej Variante del Rettifilo (Prima Variante) (T1/T2). To najwolniejsze miejsce na całym torze. Jest to również jedno z doskonałych miejsc do wyprzedzania (bardzo mocne hamowanie z maksymalnej prędkości do około 70-80 km/h). Po szykanie mamy pokonywany pełnym gazem zakręt nr 3 czyli Curva Grande (Curva Biassono) - naprawdę fenomenalny długi łuk (w tym sezonie będzie cholernie szybki). Następujące po tym łuku dohamowanie do Variante della Roggia (T4/T5) kończy sektor 1.

Szykana della Roggia to charakteryzująca się wysokimi krawężnikami szykana lewy/prawy (szybsza niż Prima Variante). Dalszą częścią drugiego sektora jest krótki dojazd do dwóch średnio szybkich prawych zakrętów Lesmo 1 i Lesmo 2 (T6 i T7). Pierwsze Lesmo jest nieco dłuższe, ale to wyjście z drugiego jest bardziej istotne, bo prowadzi na kolejną prostą tym razem biegnącą w dół. Na jej końcu kończy się sektor 2.

Sektor trzeci rozpoczyna miejsce absolutnie niesamowite, bo Variante Ascari - trzy zakręty lewy/prawy/lewy (szybka szykana - łuki T8-T10). Pierwszy z nich jest najwolniejszy, ale ważnym jest płynne przenoszenie prędkości w dalszej części tej sekcji, bo jak się można domyślać po niej następuje kolejna prosta. Ta prowadzi do drugiego superszybkiego prawego łuku czyli legendarnej Parabolici. Ostatnio stracił on nieco magii w wyniki usunięcia pułapki żwirowej i wprowadzenia asfaltowego pobocza. Celem było spełnienie wymagań toru do goszczenia jednej z serii wyścigów motocyklowych. Parabolica prowadzi na prostą start-meta. Rzeczą dopełniającą magii tego toru jest to, że miejsce podium jest zbudowane nad prostą startową. W ten sposób kibice mogą być jeszcze bliżej całego wydarzenia jakim jest świętowanie zwycięstwa czerwonego Cavallino.

Dla Tifosi zwycięstwo Ferrari tu jest praktycznie obowiązkiem. Statystycznie to właśnie stajnia z Maranello przewodzi w tej klasyfikacji z 18 zwycięstwami. Za Ferrari plasuje się McLaren (10 wygranych), Williams (6 wygranych), Mercedes (5 wygranych), Renault i Red Bull (po dwie wygrane) oraz Toro Rosso (1 wygrana w deszczowym GP w 2008 roku). Wśród kierowców najczęściej (po pięciokrotnie) na najwyższym stopniu podium stawała legenda Ferrari czyli Michael Schumacher. Zbliżyć się do niego mogą dwaj pretendenci do tytułu, bo zarówno Vettel jak i Hamilton wygrali tu trzykrotnie. Poza nimi (z tegorocznej stawki) wygrywał tu również tylko Fernando Alonso - dwukrotnie.

Stajnia Ferrari przewodzi też w klasyfikacji zdobytych pole positions (ma ich 19). Kolejność innych ekip jest podobna jak w przypadku zwycięstw - McLaren (11), Williams (7), Mercedes (5), Renault (3), Red Bull (2), Toro Rosso (1). W przypadku kierowców Lewis Hamilton może w sobotę stać się samotnym liderem tej kategorii. W tej chwili razem z legendarnymi Ayrtonem Senną i Juanem Manuelem Fangio mają po 5 PP. Poza Lewisem po pole position sięgali Sebastian Vettel (3-krotnie), Fernando Alonso (2-krotnie) oraz Kimi Raikkonen (raz).

Jednak to Fernando Alonso spośród tegorocznej stawki na podium gościł najczęściej (sześć razy). To rekordzisty Michaela Schumachera brakuje jeszcze dwóch wizyt na podium. Szkoda, że tym razem Alonso nie zbliży się do swojego największego rywala z lat 2005-2006 (konstrukcja McLaren-Honda skutecznie mu to uniemożliwi). Wyrównać wyczyn Fernando mogą Vettel i Hamilton 5-krotnie stający na pudle. Szampana rozlewali również: Felipe Massa i Kimi Raikkonen (po 3 razy) oraz raz Sergio Perez w pamiętnym wyścigu z 2012 roku. W przypadku zespołów również i tu nie mogło być inaczej - dominuje Ferrari (69 podiów). Dalej mamy McLarena (26), Williamsa (21), Mercedesa (8), Renault (5), Red Bulla (3), Saubera (2) i Toro Rosso (1).

A jak wyglądać będzie weekend? Ferrari w Belgii pokazało, że odrobiło lekcję, bo na torze, na którym dominować miał Mercedes tej dominacji nie było. Oczywiście, wygrał Lewis, ale nie było to łatwe zwycięstwo (ponadto Bottas nie prezentował zbyt wysokiej formy). Dlatego przyjeżdżając na Monzę Ferrari nie stoi na straconej pozycji. Czerwoni wprowadzą nowe jednostki napędowe w swoich bolidach. Będą one musiały spełniać nowy wymóg ilości spalanego oleju (0.9L/100km). Tu nieco Mercedes ich oszukał wprowadzając nowe jednostki na Spa (te mogą spalać olej w ilości 1.2L/100km). Albo Ferrari zaspało, albo ten parametr nie jest tak istotny dla nich jak wcześniej mówiono. UPDATE: W padoku mówi się, że wprowadzenie nowych jednostek w Ferrari może zostać przesunięte na Malezję. Ponoć, te poprawione, które dostał Haas w Spa nie spełniają oczekiwań w 100%.
Wracając do zapowiedzi, Mercedes szybki będzie na prostych, Ferrari natomiast lepsze powinno być w zakrętach i na wysokich tarkach. Tak czy inaczej przed nami kolejna rozgrywka Ferrari-Mercedes. Tifosi będą oczywiście po stronie Czerwonych - dla nich Ferrari to niemal religia. Nie zapominajmy jednak, że w sercach włoskich Tifosi krew pompują wyścigi F1.

Co do Red Bulla to trudno liczyć na jakiś dobry rezultat, bo w padoku plotkuje się o wymianie jednostki napędowej w ich samochodach co spowoduje start z końca stawki. Nie można od razu przekreślać szans, ale w normalnych warunkach może być ciężko.

Wprowadzone w bolidzie Renault zmiany zaowocowały całkiem dobrym tempem w Belgii. Pozostaje pytanie czy we Włoszech nadal będą w takiej formie. Mam trochę wątpliwości, bo jednak na Monzy mamy zdecydowanie mniej zakrętów, a prędkość maksymalna jest jeszcze ważniejsza niż na Spa. Na pewno na zdobyczy punktowej zależeć będzie Palmerowi, który w Belgii pokazał się z dobrej strony, ale tylko do momentu wyścigu.

W Force India atmosfera jest bardzo napięta po kolejnej kolizji kierowców na Spa. Niemniej jednak liczę, że bez problemu wskoczą do Q3 w sobotę i podwójny finisz w punktach powinien być dla nich celem. Jednostka Mercedesa i wydajna aerodynamika tegorocznego modelu powinna pozwolić im na walkę w drugiej części pierwszej dziesiątki. Ponadto, jeśli rzeczywiście z końca stawki wystartuje duet Red Bulla może im być jeszcze łatwiej.

Jeszcze tydzień temu byłem przekonany, że dla Williamsa wyścigi na Spa i Monzy będą jednymi z lepszych w sezonie. Niestety po tym co widzieliśmy w Belgii trudno o optymizm w kwestii wyścigu we Włoszech. Nie zapominam o 8. lokacie Massy, ale była ona skutkiem kolizji Ocona i Pereza oraz awarii Verstappena. Forma brytyjskiej stajni w ten weekend może być podobna. Podobnie jak dla Force India pomocą może być wymiana jednostek napędowych w bolidach Red Bulla. Nie sądzę jednak, żeby aż tak im to ułatwiło zadanie w niedzielę.

Spodziewałem się mocnego występu Haasa w ostatni weekend i w zasadzie dostałem to czego oczekiwałem, ale dopiero w niedzielę i tylko od jednego kierowcy - Grosjeana. Magnussen popełnił błąd w ważnym momencie niwelując szansę na punkty w Spa. Jednak w pierwszej części weekendu nie było łatwo ustawić balans. We Włoszech dochodzi do tego większy nacisk na hamulce, a wiemy jak trudno dogaduje się z hamulcami tegoroczny samochód amerykańskiej ekipy (przynajmniej w rękach Francuza). Jeśli jednak kłopoty z hamulcami ich ominą to może uda się zdobyć kilka oczek.

Carlos Sainz zdobył jedno oczko w Belgii, ale na Monzy może się ta sztuka nie udać. Jednostka Renault jest słabsza od Ferrari i Mercedesa i nie oszukujmy się - na Monzy silnik odgrywa jeszcze większą rolę. Duet Toro Rosso na pewno chciałby tu, przed własnymi kibicami, zdobyć choćby małe punkty. Potrzebny jest więc perfekcyjny weekend i może mała pomoc w postaci błędów czy usterek rywali. Jak będzie? Zobaczymy.

W niedzielnym wyścigu w Belgii mieliśmy pokaz tego jak słabą jednostka jest silnik Hondy. Dlatego dla McLarena wyścig we Włoszech może być jeszcze słabszy. Kto wie czy ekipa nie zdecyduje się na wymianę kolejnej jednostki i zebranie kar po to, żeby mieć pewność, że w Singapurze będą mogli się ścigać o punkty. Póki co coraz bardziej sfrustrowany Fernando Alonso i nie mniej wkurzony Stoffel Vandoorne będą musieli zacisnąć zęby i jakoś przetrwać ten weekend. Mam nadzieję, że się mylę i jakimś cudem Alonso i spółka pokażą się z dobrej strony.

Podobnie Sauber. Dla nich ten weekend najlepiej żeby już minął. Słaby silnik (zeszłoroczna jednostka Ferrari) i słaby pakiet aero nie wróży nic dobrego. Jedyną możliwością awansu w stawce będzie awaria rywali lub ich duże błędy. Mam nadzieję, że objedzie się bez awarii w ich samochodach, bo każde przejechane kilometry nowymi samochodami są na wagę złota.

Podsumowując, według mnie czeka nas jeden z najkrótszych wyścigów w sezonie. Liczę, że walka Ferrari z Mercedesem trwać będzie to ostatnich metrów ostatniego okrążenia. Jeśli kara dla Red Bulli okaże się prawdą to liczę na mocny występ Force India. Ciekawe jak będzie wyglądać walka Ocona i Pereza na tym etapie sezonu i po takich przejściach jakie dotychczas mieli jeśli na szali będą większe punkty (powiedzmy minimum 5-6 miejsce). Dla duetu Verstappen-Ricciardo też może być ciekawie, bo wspinanie się w górę stawki może być bardzo emocjonujące, co pokazał Daniel na Silverstone. Może zaskoczy nas któryś z kierowców Haasa, Williamsa albo Toro Rosso. Zapraszam więc na GP Włoch na La Pista Magica!

Piątek: FP1 godz. 10:00, FP2 godz. 14:00
Sobota: FP3 godz. 11:00, Kwalifikacje godz. 14:00
Niedziela: Wyścig godz. 14:00

Nareszcie po czterech tygodniach F1 wraca do wielkiego ścigania i to nie byle gdzie, bo na legendarnym torze Spa-Francorchamps w belgijskich Ardenach. Swoją drogą to mój ulubiony tor w całym kalendarzu, a jak się głębiej zastanowić to chyba ulubiony w ogóle. To bardzo szybki i wymagający tor położony w przepięknej okolicy Ardenów. Jest to jeden z historycznych torów F1, który gościł wyścigi samochodowe już w latach 20-tych poprzedniego wieku. Początkowo nitka toru liczyła niespełna 15 km i prowadziła wąskimi drogami co sprawiało, że był to tor bardzo niebezpieczny. Tor był sukcesywnie skracany, niektóre z zakrętów usunięto, ale wciąż podczas ostatniego wyścigu na tzw. starej pętli w 1970 roku jedno okrążenie liczyło około 14 km. Spa-Francorchamps od zawsze było torem bardzo szybkim (Chris Amon podczas ostatniego wyścigu wykręcił rekordowe okrążenie ze średnia prędkością wynoszącą nieco poniżej 245 km/h).
 
Wyścigi na Spa powróciły w 1983 roku, ale pętla została mocno skrócona do długości prawie 7 km. Magia toru jednak wciąż pozostała. Legendarny zakręt Ea Rouge pozostał nietknięty, a jedyne kontrowersje związane były z utworzeniem szykany pod koniec okrążenia (tzw. Bus Stop Chicane). Tor w Belgii jak wspomniałem jest bardzo szybkim torem będącym mieszanką prostych oraz bardzo szybkich zakrętów, a jego lokalizacja (malownicze Ardeny i lasy) sprawia, że dla wielu kierowców ten tor należy on do ulubionych.

Lokalizacja i długość toru to również możliwość stworzenia mikroklimatu. To powoduje, że często zdarza się, że w jednej partii toru pada deszcz, a w drugiej jest sucho. Jest to kolejna rzecz jaką należy wziąć pod uwagę podczas weekendu grand prix w tym miejscu.

Aktualnie długość toru to 7004 m (dokładniej 7003.95 m). To wciąż najdłuższy tor w kalendarzu F1. Nitkę tego legendarnego i bardzo szybkiego toru (70% okrążenia pokonywane jest z otwartą w pełni przepustnicą) otwiera krótki dojazd do pierwszego prawego zakrętu/nawrotu La Source. Nazwa tego wywodzi się od tego, że dawniej na wewnętrznej znajdowało się małe źródełko. Na tym zakręcie odbyło się sporo walki (szczególnie na starcie - przypomina się głupi błąd Grosjeana w 2012 roku, po którym został ukarany zawieszeniem na jeden wyścig). Dalej mamy niesamowitą partię toru czyli zjazd do magicznej sekcji Eau Rouge/Radillon (T2-T4). Ta niezwykle techniczna partia charakteryzuje się bardzo wysoką prędkością oraz ogromną zmianą wysokości (12 pięter). To sprawia, że jest to jeden z najbardziej wymagających zakrętów w całym kalendarzu F1. Jednak zdarzało się, że kierowcy nawet i w tym miejscu próbowali (z sukcesem) atakować innych w walce o pozycję. Doskonałym przykładem będzie Mark Webber, który w pięknym stylu wyprzedził Fernando Alonso w 2011 roku.

Po podjeździe pod górę rozpoczyna się prosta zwana Kemmel i jest to jedno z tych miejsc, w których dochodzi do manewrów wyprzedzania. Koniec prostej jest również końcem pierwszego sektora.
Drugi sektor rozpoczyna się średnio szybkimi prawym i lewym (sekcja Les Combes). Zaraz za nimi mamy kolejny prawy 90-stopniowy zakręt (nazywany często Malmedy). Po nim tor opada, a spadek wysokości trwa w zasadzie aż do końca drugiego sektora. Po Malmedy mamy krótki odcinek prostej i następujący po niej znany prawy opadający nawrót Rivage (teraz Bruxells). Dobre wyjście z nawrotu jest bardzo ważne, ponieważ optymalny przejazd przez średnio szybki lewy zakręt T9 pozwoli osiągnąć odpowiednio wysoką prędkość na prostej. Po niej kierowców czeka niemniej słynna sekcja dwuwierzchołkowego zakrętu nazywanego Pouhon. To bardzo szybki zakręt (około 250-260 km/h), którego druga część pokonywana jest z gazem w podłodze. Jedno z ulubionych miejsc kierowców na tym torze. Dalej mamy dojazd do sekcji Fagnes (Campus) czyli dość szybkich zakrętów prawy/lewy. Sektor kończy się przejazdem przez prawy łuk Stavelot pokonywanego na trzecim może czwartym biegu.
Trzeci sektor otwiera szybki, ponownie, prawy łuk Paul Frere delikatnie otwierający się. Bardzo istotna jest idealna linia jazdy w tym miejscu, bo trzeci sektor charakterystyką przypomina pierwszy (obydwa są bardzo szybkie). Tym razem prosta (w zasadzie łukowata prosta) biegnie lekko pod górę ale daje mnóstwo frajdy kierowcom, w szczególności dzięki mega szybkiemu Blanchimont (T17), w którym Max Verstappen w 2015 roku wyprzedził jednego z kierowców. Zakrętami kończącymi okrążenie jest szykana prawy-lewy zwana Bus Stop. Nazwa sekcji pochodzi od kształtu nitki toru w tym miejscu przed jego modernizacją. Do 2005 roku końcowym fragmentem okrążenia był układ: szykana lewy-prawy oraz krótka prosta z drugą, przejeżdżaną pełnym gazem, szykaną prawy lewy. Ten układ kształtem przypominał zatokę przystankową. Po modernizacji prostą start-meta wydłużono i pozbyto się drugiej części szykany Bus Stop. Ponadto pierwszą szykanę zamieniono na prawy-lewy. I to właśnie ona od 2007 roku kończy okrążenie tego fenomenalnego toru.
Tylko sześciu kierowców wygrywało na tym torze więcej niż dwa razy (Juan Manuel Fangio - 3, Damon Hill - 3, Kimi Raikkonen - 4, Jim Clark - 4, Ayrton Senna - 5 oraz Michael Schumacher - 6). To właśnie na tym torze debiutował Michael Schumacher w 1991, a rok później sięgnął tu po swoje pierwsze zwycięstwo. W 2004 roku zajęciem drugiego miejsca przypieczętował siódmy a zarazem ostatni tytuł mistrza świata. Z aktualnej stawki wygrywali tu również Sebastian Vettel i Hamilton (obaj po dwa razy), Felipe Massa (raz w 2008 roku) oraz Daniel Ricciardo (raz w 2014 roku).
Najwięcej PP w historii tego GP mają Juan Manuel Fangio, Ayrton Senna oraz Alain Prost (po 4). W tym roku do tej grupy może dołączyć Lewis Hamilton mający jak narazie 3 PP zdobyte w Spa. Poza nim tylko Raikkonen i Vettel mogą poszczycić się startem z pierwszego pola (obaj po jednym razie).  Miejsc na podium Raikkonen i Hamilton mają po tyle samo - 5. Do rekordu Michaela Schumachera jest jednak jeszcze dość daleko, bo 7-krotny mistrz świata podium w Spa zaliczył dziewięciokrotnie. Na podium stawali również Vettel (3), Alonso (3), Massa (2), Ricciardo (2) oraz Bottas i Grosjean (obaj po 1).

W przypadku zespołów zarówno w kwestii zwycięstw, pole positions oraz podiów dominuje Ferrari mająca ich odpowiednio 16, 13 i 45. Za stajnią z Maranello plasuje się McLaren (14 zwycięstw, 11 PP, 28 podiów). Dalej Williams (4, 9, 17), Red Bull (3, 2, 8) i Mercedes (3, 4, 8). Fabryczny zespół Renault ma tylko 1 zwycięstwo, 3 PP oraz 5 miejsc na podium. Nie zapominajmy o jedynym jak dotychczas PP zespołu Force India w 2009 zdobytym przez Giancarlo Fisichelle.
Stoffel Vandoorne jest jedynym Belgiem w tegorocznej stawce, ale tylko dwóm Belgom wcześniej udało się odnieść zwycięstwo w GP - Thierry Boutsen (3 wygrane), Jackie Ickx (8 wygranych). Niestety wszystkie zwycięstwa odnieśli poza granicami Belgii.

Na koniec statystyk dodajmy, że w ostatnich pięciu latach mieliśmy pięciu zwycięzców. Czy w tym roku będzie szósty? Spróbujmy po części odpowiedzieć na to pytanie.

Sebastian Vettel przystępuje do tego weekendu jako lider klasyfikacji kierowców, ale trzeba przyznać, że charakterystyka tego toru sprzyjać powinna nieco bardziej Mercedesowi. Oczywiście nie odbieram szansy Ferrari na ich sukces (Kimi lubi tutaj jeździć), ale na pewno nie będzie tak jak na Hungaroringu. Trudno też przewidzieć jak przerwa wakacyjna wpłynęła na dyspozycję obu ekip. Ciekaw jestem czy w walkę o najwyższe cele włączy się Red Bull. Może być ciężko z uwagi na istotną rolę silnika podczas tego weekendu. Jednak w drugim, bardziej krętym sektorze powinni sobie radzić doskonale. Ponadto, jestem przekonany, że Verstappen dopingowany będzie przez ogromną rzeszę holenderskich kibiców, którzy, biorąc pod uwagę lokalizację toru, z Holandii nie mają daleko. Jak to mówią w środowisku sportowym - ściany pomagają. Czy to powiedzenie sprawdzi się w niedzielę? Nie mogę się już doczekać.

W środku stawki ponownie może być ciasno, ale może nie aż tak jak w poprzednich wyścigach (co jak co tor w Belgii jest zdecydowanie dłuższy od pozostałych). Myślę, że w czołówce środka stawki będzie Force India, Williams (silnik Mercedesa) i być może Haas. Kierowcy amerykańskiej ekipy ponownie wracają do używanych w pierwszej części sezonu hamulców włoskiej firmy Brembo. Zobaczymy jak to wpłynie na formę zespołu (szczególnie Grosjeana, który ostatnio nie narzekał zbytnio kiedy jeździł na hamulcach od Carbon Industrie). Ekipy Renault i Toro Rosso ze względu na braki mocy jednostki napędowej mogą mieć nieco trudniej, ale nie możemy ich skreślać. Od Nico Hulkenberga spodziewam się ponownie przyzwoitego wyniku w czasówce, a Palmer? No cóż? Palmer jest na świeczniku, bo o ile ma zapewniony start do końca sezonu (ponoć) w barwach francuskiej stajni to nie byłbym tego taki pewny. Punkty w niedzielę są dla niego koniecznością. Na jego miejsce czeka co najmniej trzech kierowców. Wśród nich jest oczywiście Robert Kubica, który liczy na miejsce w przyszłorocznej stawce. Obok niego kąskiem może być także Carlos Sainz, który po raz kolejny będzie chciał udowodnić, że jest świetnym kierowcą.

Co do Saubera to jestem prawie pewny, że będą na dnie stawki. Po pierwsze aerodynamicznie są w tyle za wszystkimi. Po drugie, ich silnik Ferrari w zeszłorocznej specyfikacji jest już słabiutka jednostką. Bez jakichkolwiek niespodzianek w postaci wypadków czy ekstremalnych warunków pogodowych nie liczyłbym na punkty.

Na koniec pozostaje McLaren. Oczywiście, układ toru na pewno im nie pomaga. Silnik Hondy jest prawdopodobnie najsłabszym w stawce, choć Hasegawa uważa inaczej. Poza tym możliwe, że wprowadzą silnik w czwartej specyfikacji, co ma pomóc. Niestety, w takim wypadku kierowców będzie czekać kara cofnięcia na starcie. Z awaryjnością nie jest najgorzej, a nadwozie mają całkiem dobre. Myślę, że to i tak może niewiele pomóc w zdobyciu punktów. Może w wyjątkowych okolicznościach się uda. Naprawdę trudno mi jest rozgryźć formę stajni z Woking po przerwie wakacyjnej.

Podsumowując, F1 wraca i to z przytupem, bo na tor, który dla wielu jest tym jedynym i najlepszym z możliwych. Dla kibiców również jest to fascynujące miejsce. Jestem przekonany, że wszystkie ekipy same są ciekawe swojej formy w ten weekend. Czy Lewis Hamilton odrobi stratę do Vettela? Może jednak to Ferrari będzie górą, niekoniecznie z Sebem na czele. Tak, tak, wciąż wierzę, że wygrana Kimiego w tym roku jest możliwa. Interesująca będzie na pewno walka o miejsca w dalszej części stawki. Szczególnie polscy kibice przyglądać będą się Jolyonowi Palmerowi i całej ekipie Renault. Jestem również ciekaw jak poradzi sobie tegoroczny debiutant - Lance Stroll. Chciałbym również zobaczyć kolejny znakomity występ Alonso. Zacieram już ręce na to co będzie się działo w najbliższy weekend. Zapraszam wszystkich na GP Belgii!!!

Piątek: FP1 godz. 10.00, FP2 godz. 14.00
Sobota: FP3 godz. 11.00, Kwalifikacje godz. 14.00
Niedziela: Wyścig godz. 14.00

Po krótkiej przerwie F1 wraca do wielkiego ścigania na jeszcze jedno Grand Prix przed oficjalną przerwą wakacyjną. W najbliższy weekend czeka nas GP Węgier na torze Hungaroring nieopodal Budapesztu. Węgry gościły już wyścigi Grand Prix w latach 30-tych ubiegłego wieku. Wybuch II wojny światowej i powstanie Żelaznej Kurtyny spowodowało przerwanie ścigania i dopiero w latach 60-tych zaczęły się prace związane z powrotem motorsportu na te tereny. W latach 80-tych rozpoczęto negocjacje ze Związkiem Radzieckim w sprawie wyścigu, który miałby być rozgrywany na ulicach Moskwy. Jednak latem 1983 roku działacze Formuły 1 odwrócili się od Moskwy i swoje działania skierowali ku Węgrom i Budapesztowi, bo tamtejszy związek motorowy był bardzo chętny do umieszczenia na globalnej mapie F1 wyścigu na Węgrzech. Pierwotnie planowano wyścig na ulicach Budapesztu, ale ostatecznie podjęto decyzję o budowie toru wyścigowego kilkanaście kilometrów na północ od stolicy Węgier. Tor został zaprojektowany przez węgierskiego architekta Istvána Pappa w taki sposób, żeby prawie z każdego miejsca możliwe było obserwowanie tego co dzieje się na torze. Pierwszy wyścig odbył się w sierpniu 1986 roku i był pierwszym wyśćigiem w historii F1 rozgrywanym za Żelazną Kurtyną. Pierwsze Grand Prix było ogromnym sukcesem, w którym uczestniczyło około 200 000 widzów. Pomimo, że tor należy do wolniejszych i trudno się tu wyprzedza to i tak nie brakowało świetnych wyścigów. Przykładem może być ten z 1990 roku, w którym Thierry Boutsen pokonał Ayrtona Sennę o 0.3 s. Oczywiście nie można zapomnieć o wyścigu z 1997 roku, kiedy to Damon Hill w bolidzie Arrowsa sensacyjnie wyprzedził Ferrari Michaela Schumachera, ale jego wygraną zaprzepaściła awaria mechaniczna na ostatnim okrążeniu. Takich wyścigów na Hungaroringu było więcej i liczę, że i tym razem będzie podobnie.

Zanim przejedziemy całą pętlę zakręt po zakręcie chciałbym krótko scharakteryzować tor Hungaroring. Pomimo, że jest to jeden z najwolniejszych torów w kalendarzu, jest on bardzo wymagający dla kierowców. Spowodowane to jest przez fakt, że licząca 4381 metrów pętla toru zawiera 14 zakrętów, z której większość to średnio szybkie łuki przechodzące jeden w drugi. Ponadto, część z nich jest "ślepa" czyli szczyt (tzw. apex) zakrętu jest niewidoczny dla kierowców. Całość uzupełnia świetna, ale trudna do przejechania, szybka sekcja oraz kilka niekończących się zakrętów. Tak naprawdę kierowcy mają chwilę do wytchnienia tylko na prostej start-meta. Przez swoją charakterystykę tor wymaga od samochodu dużego docisku, a opony są poddawane dużym przeciążeniem bocznym. Bardzo istotna jest tu trakcja na wyjściu z wolnych zakrętów. Nie ukrywam, że układ tego toru jest jednym z moich ulubionych przez swoją niezwykłą płynność. Jak więc wygląda pętla toru Hungaroring?

Okrążenie rozpoczyna prosta start-meta, na której końcu znajduje się tak naprawdę jedyne miejsce do wyprzedzania (choć kierowcy i tak próbują w wielu innych - z różnym skutkiem). Pola startowe są najwyżej położonym miejscem na torze. Dohamowanie do T1 odbywa się więc lekko w dół co ma niebagatelny wpływ na przejazd optymalną linią. Jak wspomniałem to miejsce często jest głównym miesjcem akcji podczas wyścigu. Jest to prawy szeroki nawrót (choć to nie do końca prawda, bo linia przejazdu bardziej przpomina literę V niż U), który po zewnętrznej ma asflatowe pobocze, co dodatkowo zachęca kierowców do śmielszych ataków. Dalej mamy krótką prostą prowadzącą w dół do lewego długiego zakrętu (również w dół). To miejsce również jest areną walki o pozycję w sytuacji gdy manewr w T1 był nieskuteczny. Zakręt T2 zaraz przechodzi o szybki prawy T3 i krótką prostą. Z kolei wyjście z T3 jest najniższej położonym miejscem na torze. Na końcu prostej kończy się pierwszy sektor (S1). Drugi sektor rozpoczyna "ślepy" bardzo szybki lewy zakręt (T4). To miejsce, w którym można zyskać sporo czasu. Niestety kierowcy nie mają chwili wytchnienia, bo zaraz mamy długi, wolny prawy T5, a zaraz za nim bardzo krótką prostą prowadzącą do bardzo wolnej szykany prawy-lewy (T6-T7). Również i tu kierowcy próbują atakować, ale jest to bardzo trudne, bo poza trawiastym poboczem przed T6 mamy wysokie krawężniki na samej szykanie oraz na wewnętrznej T7. Za szykaną rozpoczyna się moja ulubiona sekcja czyli łuki T8-T11. To najszybsza sekcja na torze z bardzo płynnie przechodzącymi między sobą zakrętami lewy-prawy-lewy-prawy. Bardzo ważna jest linia przejazdu przez pierwszy z nich, bo to właśnie on determinuje przejazd przez pozostałe trzy łuki. Jestem bardzo ciekawy jak szybko będzie pokonywany ten fragment toru w tegorocznych samochodach z ogromnym dociskiem. Po wyjściu z T11 kończy się drugi sektor, a trzeci rozpoczyna krótki dojazd w dół do 90-stopniowego prawego zakrętu (T12). Okrążenie kończą dwa niekończące się nawroty. Przejazd przez nie jest bardzo ważny, bo po pierwsze odpowiedni przejazd przez T13 pomaga nieco odskoczyć gonionym kierowcom. Po drugie, T14 bezpośrednio prwadzi na prostą start-meta - czyli dobre wyjście determinuje prędkość maksymalną przed dohamowaniem do T1. Naprawdę superpłynny tor, w którym łatwo o błąd, ale bariery nie są tak blisko jak w Monako czy Montrealu. Przez ciągłe poprawianie samochodów z roku na rok tor tak naprawdę stał się szybszy.

To drugi z rzędu tor pasujący Lewisowi Hamiltonowi, który wygrywał tu najwięcej razy w historii Spośród dziesięciu startów na Hungaroringu wygrał pięciokrotnie. Z aktualnej stawki wygrywali tu również: Alonso, Raikkonen, Vettel i Ricciardo. Wszyscy jednak wygrywali tu tylko po jednym razie. W przypadku zdobytych pierwszych pól startowych ciągle na prowadzeniu znajduje się Michael Schumacher (7 PP). Lewis ma ich pięć, a Alonso i Vettel - po dwa. Ostatnim z tegorocznej stawki, który startował z pierwszego pola jest Kimi Raikkonen (w 2006 roku). Jednak Fin jest bardzo dobry w przedzieraniu się przez stawkę na Hungaroringu czego dowodzą 7-krotne wizyty na podium. Razem z Ayrtonem Senną i Michaelem Schumacherem stoi na czele tej klasyfikacji. Na podium podczas GP Węgier stawali też: Lewis Hamilton (6), Fernando Alonso (5), Sebastian Vettel (4), Daniel Ricciardo (3) oraz Romain Grosjean i Danil Kvyat (obaj po jednym razie).

Największymi sukcesami na Hungaroringu poszczycić może się stajnia McLarena (11 zwycięstw, 8 PP, 22 podia). Drugi jest Williams (7 wygranych, 6 PP, 18 podiów), a trzecie Ferrari (6 wygranych, 7 PP, 20 podiów). Dalej mamy Red Bulla i Mercedesa (po dwa zwycięstwa). Stajnia z Brackley ma jednak więcej PP (4 w stosunku do 2 dla Red Bulla). Stajnia z pod znaku czerwonego byka ma jednak więcej zdobytych miejsc na podium (9 w stosunku do 4 podiów Mercedesa). Renault ma tylko jedno zwycięstwo (w 2003 roku) oraz dwa PP i dwa miejsca na podium. Na podium raz udało się znaleźć bolidowi Saubera (Johnny Herbert w 1997 w bolidzie Sauber Petronas).

Sam przebieg weekendu może wyglądać różnie. Jak wiadomo, lipiec to okres wysokich temperatur, ale i gwałtownych burz, które często nawiedzają tę okolicę. Możliwe, że to pogoda dyktować będzie warunki. Jeśli jednak będzie sucho to tor przynajmniej w teorii powinien nieco bardziej sprzyjać Ferrari mającego krótszy rozstaw osi. Pomóc powinny też wysokie temperatury. Czy tak jednak będzie? Trudno powiedzieć, bo nie ukrywajmy - Ferrari znajduje się w lekkim dołku. Po dublecie w Monako w trzech kolejnych wyścigach ich tempo nie było tak mocne jak początkiem sezonu. Leiws Hamilton jest w gazie i na pewno liczy, że na przerwę wakacyjną pojedzie jako lider mistrzostw świata (co wg mnie jest dość prawdopodobne). A może to jednak Bottas utrze nosa Brytyjczykowi? Na pewno trzeba będzie zwrócić uwagę na Red Bulla, który zapowiedział wielkie poprawki na to Grand Prix. Od lat wiemy, że bolidy Red Bulla bardzo dobrze spisują się na torach o dużym docisku. Pozostaje pytanie o ich niezawodność.

Spodziewam się, że w środku stawki ponownie będzie bardzo ciasno. Jeśli problemy techniczne ominą McLarena to GP Węgier jest dla nich dużą szansą na dobry wynik, bo jak wiemy nadwozie bolidów stajni z Woking jest całkiem dobre. Czekam na potwierdzenie siły Renault, bo mam nadzieję, że występ na Silverstone nie był jednorazowym przypadkiem. Oczywiście spodziewam się również dobrego występu Force India i Toro Rosso. Jak pokaże się tym razem Danil Kvyat po ostatnich przygodach? I co z Haasem? Hungaroring nie jest torem mocno obciążającym hamulce co jest dobrą wiadomością przede wszystkim dla Grosjeana (chociaż podczas GP Wielkiej Brytanii jeździł na hamulcach firmy Carbon Industrie i nie zgłaszał większych problemów). Williams na pewno będzie chciał odrobić część strat do hinduskiej stajni. Pamiętajmy jednak, że wolniejsze toy nie są obiektami najbardziej pasującymi charakterystyce nadwozia brytyjskiej legendy F1. Sauber natomiast postanowił przywieźć w zasadzie cały nowy samochód do Budapesztu. Jak w ostatnim wywiadzie mówił Pascal Wehrlein - większość aerodynamiki w bolidzie zostanie wymieniona. Czy to wystarczy żeby powalczyć na zapleczu pierwszej dziesiątki? Pozostaje nam tylko czekać.

Piątek: FP1 - godz. 10.00, FP2 - godz. 14:00

Sobota: FP3 - godz. 11:00, Kwalifikacje - godz. 14:00

Niedziela: Wyścig - godz. 14:00

PS. Dla nas, Polaków, równie istotne będą oficjalne 2-dniowe testy, które odbędą się w pierwszych dwóch dniach sierpnia również na Hungaroringu. Istotne, bo oficjalnie możemy powiedzieć, że za kierownicą bolidu Renault zobaczymy cb Roberta Kubicę. Stacja końcowa - Formuła 1 jest już bardzo blisko. Jeśli ten występ będzie udany będziemy mogli spać spokojnie myśląc nie o tym czy, ale kiedy Robert wróci do ścigania. I tym akcentem chciałbym zakończyć! 

Ledwo kierowcy zakończyli GP Austrii, a już muszą przenosić się na wyspy brytyjskie, bo przed nami legendarny wyścig o GP Wielkiej Brytanii na torze Silverstone. To właśnie tu, na terenie starego lotniska wojskowego 13 maja 1950 roku odbył się pierwszy w historii wyścig F1. Po zakończeniu II wojny światowej lotnisko zostało zaadaptowane przez Królewski Klub Motorowy i stało się w 1948 roku areną brytyjskiego grand prix. 

Po układzie pętli można było od razu stwierdzić, że tor należeć będzie do jednych z szybszych. Jak widać na rysunku powyżej układ pętli Silverstone zmieniał się kilkukrotnie, ale wciąż jest to wariacja początkowego kształtu z końcówki lat 40-tych. W 1951 roku tor został mocno zmodyfikowany: aleja serwisowa została przeniesiona pomiędzy łuki Woodcote i Copse (dzisiejsze T8 i T9), a wewnątrz pętli powstała krótsza wersja toru. W dalszej części posługiwał się będę nazwami zakrętów (nie numerami) podobnie jak pisałem podczas GP Monako. Od 1955 roku GP Wielkiej Brytanii odbywało się na przemian między Silverstone a Aintree. W latach 60-tych ten drugi tor upadł, a skorzystał na tym tor Brands Hatch. Natomiast w 1971 roku Brytyjski Klub Kierowców Wyścigowych (BRDC) wykupił cały teren i wprowadził kolejne zmiany na nitce toru (m.in. stworzone zostały nowe garaże oraz powstała szykana przed Woodcote). W 1987 roku z uwagi na ogromne prędkości w Woodcote dodano przed nim nowy zakręt, a w 1992 cały kompleks łączący prostą startową z historyczna prostą Farm Straight (zakręty, Priory, Brooklands, Luffield). Największe zmiany tor przeszedł przed rokiem 2010 od kiedy to kierowcy ścigają się na pętli przedstawionej poniżej (oraz na rysunku powyżej w prawym dolnym rogu). Właśnie na tej nitce chciałbym się skupić teraz z wiadomych przyczyn.

Aktualnie pętla Silverstone ma niespełna 6 km (5.891 km) i jest jedną z najdłuższych w całym kalendarzu F1. Różnica wzniesień to około 11 m, a rekordzistą toru jest Mark Webber, który ustanowił swój czas w 2013 roku (1.33.401). Prosta startowa znajduje się niemalże w tym samym miejscu co pierwotnie (nieco wcześniej niż pierwotna Farm Straight, bo przed zakrętem Abbey), a kierowcy w niedzielę do pokonania będą mieli 52 okrążenia. Tor Silverstone należy do jednych z najszybszych w kalendarzu zawierającym wiele bardzo szybkich zakrętów wymagających dużego docisku. Taka charakterystyka powoduje, że opony również dość mocno dostają w kość i w przeciwieństwie do toru w Spielbergu ważne są tu siły boczne oddziałujące na samochody. Rozpocznijmy więc wędrówkę po samym torze.

Okrążenie rozpoczyna wprowadzona w 2010 roku sekcja zakrętów 1-5 z prostą Wellington Straight. Zakręt Abbey to teraz ultraszybki prawy łuk przechodzący w lewy równie szybki Farm Curve. Następnie wolny prawy Village, który zaraz przechodzi w lewy chyba najwolniejszy na torze The Loop. Ten z kolei prowadzi poprzez lewy średnio szybki, ale pokonywany pełnym gazem zakręt na prostą Wellington Straight i pierwszą strefę DRS. Na końcu prostej kończy się pierwszy sektor i powracamy na starą dobrze znaną część toru.

Rozpoczyna ją lewy średnio szybki Brooklands, który przechodzi w prawy, długi i wyrzucający na zewnętrzną Luffield, a następnie pokonywany pełnym razem, również prawy, Woodcote. Tym samym jesteśmy już na starej prostej start-meta i przed nami jedna z najpiękniejszych sekcji zakrętów w całej historii F1 (na pewno jeden z ulubionych dla większości jeśli nie wszystkich kierowców). Rozpoczyna ją mega szybki prawy Copse (często z gazem podłodze, choć to zależy od kierunku i siły wiatru), po którym następuje krótka prosta i zakręty Maggots, Beckets oraz Chapel. Te trzy zakręty to tak naprawdę pięć (lewy-prawy-lewy-pray-lewy) wymagających łuków z których dwa pierwsze są najszybsze. Docisk jest w tej sekcji najważniejszy. Bardzo ważna jest linia jazdy, bo optymalna pozwala zaoszczędzić sporo czasu. Ponadto Chapel prowadzi na długa prostą Hangar Straight z drugą strefą DRS (na wyjściu z Chapel kończy się sektor drugi).

Po prostej mamy jedno z miejsc do wyprzedzania czyli zakręt Stowe, który jednak jest szybkim zakrętem. Po nim mamy krótki dojazd (Vale) w dół do szykany (lewy-prawy) ze znajdującym się po prawej zjadem do alei serwisowej po prawej. Tam potrzebna jest dobra trakcja, bo następnym łukiem jest ostatni - Club - prowadzący na prostą start-meta. Tak wygląda pętla Silverstone w wersji 2017.

Jeśli chodzi o statystyki i dokonania poszczególnych kierowców to Lewis Hamilton może w tym roku zrównać się z liderami w trzech statystykach - zwycięstwach, pole positions i podiach. W kwestii zwycięstw na prowadzeniu są dwie legendy Jim Clark i Alain Prost (po 5 wygranych). Poza Lewisem wygrywali też tu Fernando Alonso (2 razy), Kimi Raikkonen (1) i Sebastian Vettel (1).

W kwestii PP Lewis jest na 2. miejscu na równi ze Stirlingiem Mossem (po 4 PP). Oczywiście pierwszy jest również Jim Clark. Z PP startowali także kierowcy aktualnie znajdujący się w stawce Fernando Alonso (3), Sebastian Vettel (2) i Kimi Raikkonen (1).

W ilości zdobytych podiów Hamilton i Alonso znajdują się także na 2. miejscu. Tylko Alain Prost i Michael Schumacher mają ich więcej (po 7). Oprócz Lewisa i Fernando 6 miejsc na pudle maja także Nigel Mansell i Rubens Barrichello. Z aktualnej stawki wizyty na podium złożyli: Kimi Raikkonen (5), Sebastian Vettel (4), Daniel Ricciardo (1), Valtteri Bottas (1), Max Verstappen (1).

Patrząc pod kątem ekip dominująca stajnią jest Ferrari (16 wygranych, 15 PP i 53 podia). Drugi jest McLaren (14 zwycięstw, 7 PP i 33 podia) a trzeci Williams (10 wygranych, 13 PP i 22 podia). Mercedes zajmuje dopiero 5. lokatę, a Red Bull 6. - odpowiednio 5/6/10 i 3/3/10.

A jak to będzie w tym roku?

Zarówno Mercedes jak i Ferrari zapowiadało znaczące poprawki w kwestii silnika. Czy Ferrari uda się odzyskać formę utraconą na przestrzeni ostatnich trzech wyścigów. A może to jednak Mercedesa do zwycięstwa poprowadzi Lewis Hamilton po raz czwarty z rzędu, a piąty w karierze? Ponadto, po torach, które na papierze nie odpowiadały Red Bullowi, pętla w Silverstone już powinna im zdecydowanie bardziej pasować. Na pewno ukończyć wyścig będzie chciał chyba najbardziej pechowy kierowca tego sezonu czyli Max Verstappen.

W środku stawki nadal bardzo ciasno, a zapewne niektóre ekipy również przywiozą poprawki. Trzymam mocno kciuki za Force India i chciałbym ponownie zobaczyć wewnątrzzespołowy pojedynek. Dla Renault i Toro Rosso to szansa po kompletnie nieudanym GP Austrii. Z kolei Haas liczy na więcej po, co tu dużo nie mówić, dobrym weekendzie. Miejmy nadzieję, że McLaren podtrzyma niezawodność, choć pewnie bez kar się nie obejdzie. To może być dla nich dobry tor, bo pomimo, że jest bardzo szybki to również wymaga dużego docisku, który bolid brytyjskiej stajni niewątpliwie posiada.

Już nie mogę się doczekać tego grand prix, bo to jeden z moich ulubionych torów w całym kalendarzu. Tymi słowami kończę i zapraszam wszystkich do oglądania!